Μικρή Αχτίδα

Μέσα, καλή σπέρα, φίλοι  μου  καιρό  τώρα  λέω, ότι  γενικά  τα  πράματα  δε  πάνε, καλά  στη  ζωή  μου  ότι  από  το  πουθενά, βγαίνουν  διάφορα  εμπόδια  κ  δε  μ’ αφήνουν, να  κάνω  αυτά  που  θέλω, κ  γενικά  μου  χαλούν  πάρα  πολύ, τη  διάθεση  κ  με  ρίχνουν  γενικά. Κάτι  όμως  που, μου  χαλά  τη  διάθεση  πολύ, είναι  το  ότι  από, την  ώρα  που  γράφτηκα, στον  αθλητικό  σύλλογο (έχω  πεί, ξανά  γι’ αυτό), έχει  συμβεί  ό,τι  μπορεί  να  φαντστεί, κάποιος(κακό  πάντα, έτσι);;, που  με  πηγαίνει  συνεχώς, πίσω  κ  μ’ ανγκάζει  να  αρχίζω  συνέχεια  από, το  μηδέν  κ  ξανά  κ  ξανά, συνεχώς  αυτό  και  δεν  σταματά  ποτέ  οκ?.

Γίνεται  πάντα  από, κάτι  που  με  ανγκάζει  να  μη  πηγαίνω, στις  πρπονήσεις  να  τις  χάνω, συνεχώς  κ  πάντα  όταν  είναι, να  πάω  εκεί. Δε  ξέρω  πως, στο  καλό  γίνεται  αυτό  είναι, κάτι  σαν  τη  τιμωρία  του  Σίσσυφου, ένα  πράμα  έχετε  διαβάσει, το  μύθο  του  Σίσσυφου;;, που  επειδή  ξεγέλασε  τον, Άδη  το  θεό  του  κάτω  κόσμου, οι  θεοί  τον  έστειλαν  ξανά, εκεί  κ  τον  τιμώρησαν  να  πρσπαθεί, να  ανεβάσει  ένα  βράχο  σε  ένα, λόφο  εκείνος  τον  ανέβαζε  όμως  ο  βράχος, κυλούσε  κ  ξανά  κ  ξανά  κ  έκανε, συνεχώς  αυτό  κ  ο, βράχος  δε  πήγαινε, στη  θέση  του  ποτέ  κυλούσε, και  κατέβαινε  ως  το  τέλος  του  λόφου.

Κάπως  έτσι  νιώθω, κ  γώ  αυτό  το  καιρό  ότι  έχω, κολλήσει-εγκλβιστεί  σε  καταστάσεις, που  μου  κλείνουν  το  δρόμο  κ, δε  μ’ αφήνουν  να  πάω  εκεί  που  θέλω, ε γ ώ  πρτίστως  κ  μετά  όλοι, οι  άλλοι  μου  βγαίνουν  συνέχεια  πολλά  κ, πολλοί  στο  δρόμο  μου  που  κοιτάνε, πως  θα  μου  βάλουν  τρκλοποδιά, παρά  πως  θα  μου  δώσουν  βοήθεια, να  πάω  όσο  πιό  ανώδυνα  κ  με  όσο, πιό  λίγο  πόνο  γίνεται  στο  πρρισμό  μου  κ  φυσικά  από  πού, να  αρχίσω  κ  που  να  τελιώσω, είναι  πάρα  πολλά  όλα, αυτά  και  διάφορα.

Από  τους  γονείς, μου  τους  ίδιους  που  δε  με  βοηθούν, καθόλου  με  τη  στάση  τους  γενικά, μέχρι  τον  πρώην  μου  μέχρι, πολλά  άλλα  που  γίνονται  διαρκώς, κ  με  χαλάνε  γενικά. Σα  το  χθεσινό, αυτό  το  καιρό  στη  γειτονιά, μου  κατδαφίζουν  ένα  παλιό  σπίτι  οκ?, αυτός  που  το  πήρε  θα  φτιάξει  στη  θέση  του  τριόροφο  οκ?, κ  μπορείτε  πιστέυω  να  φνταστείτε, τί  γίνεται  δώ. Χτές  ήταν  η, τελευταία? μέρα (ελπίζω) της  κτδάφισης, οκ? κ  φρμακερή  που  λένε. Εγώ  χτές  είχα, πρπόνηση  το  σπίτι  αυτό  είν’ ακριβώς  έξω  από  το, σπίτι  μου  οκ?, στον  απέναντι  δρόμο, για  την  ακρίβεια  πολύυυ  κοντά.

Έξω  να  γίνεται, τώρα  ο  χαμός  να  μη  φαίνεται, τίποτε  από  τη  σκόνη  κάτι  σαν  το  τοπίο  στην  ομίχλη  του  Αγγελόπουλου  ένα, πράμα, φασαρία  από  τα  μχανήματα  κτδάφισης, που  νόμιζες  θα  σου  σπάσουν  τα  τύμπανα  σκόνη, κ  απίστευτη  βρωμιά. Αμάξια  με  μπάζα, μεσ’ στη  μέση  του  δρόμου, ένα  χάος  το  αμάξι  μας  το’ χαμε, βάλει  πολλά  χιλ  μακριά  επειδή, εμπόδιζε  τους  οικδόμους  στη  δουλειά, τους  η  μάνα  μου  τα’ χε, χάσει  κ  μία  έλεγε  να  πάμε, μία  έλεγε  να  μη  πάμε  με  νευρίασε, τελικά  απφασίσαμε  να  πάμε  οκ?, έλα  όμως  που  αυτό, γιανά  γίνει  ήταν, ολκληρος  άθλος! και  όμως  ήτανε  δύσκολο.

Ε, πάμε  γιανά, βγούμε  έξω  που  να  πάμε? κάνουμε  να  πάμε  λίγο, πάραπέρα  σκόνη  κ  κακό  εκείνη  την  ώρα  βάζανε  μπάζα, στα  αμάξια  τους  οι  οικδόμοι  εγώ  πρσπάθησα, να  περάσω  από  το  2Χ2  πεζδρόμιο  να  πάω  απέναντι, στο  αμάξι  μου  που? με  τίποτε  αδύνατον, όμως! Κ  ακροβάτης  να  ήμουν, πάλι  δε  θα  πέρναγα  πιστέυω  από, εκεί  ε, κτλαβαίνετε  πόσο  δύσκολο  είναι, για  ένα  άτομο  αμέα  να  περάσει, από  ένα  πεζδρόμιο  που, δεν  έχει  καλή  ισσοροπία, κ  μεγάλο  κντικό  πρβλημα  όπως  έχω  εγώ.

Κι  από  α υ τ ό, το  πεζδρόμιο  ήταν  τελίως  αδύνατο  να  περάσω, ε, όμως  πέρασα  το  πώς  μη  το  ψάχνετε  τώρα  ε, ήρθε, όλο  το  σύννεφο  πάνω  μου (σκόνης), ανέπνευσα  μεγάλη  ποσότητα, από  αυτή  κ  μετά  είχα  πρβλημα  όλη  μέρα, (βήχα, δύσπνια), γίναν  τα  ρούχα  μου  χάλια, μέχρι  τα  εσώρουχα, τα  μαλλιά  μου  τα  πάντα  κ  ανγκάστηκα, να  περάσω  δίπλα  από  ένα  τεράστιο, φρτηγό  με  μπάζα  που  εκείνη, την  ώρα  στη  καρότσα  του  ξεφρτωναν, μπάζα  κ  παράλιγο  να  μου  έρθει, κ  τίποτε  στο  κεφάλι. Ε, καλά  τώρα, ντάξει  μετάνιωσα  την  ώρα, που  βγήκα  έξω  από  το  σπίτι, μου  κ  αλήθεια  όμως.

Έλεγα  συνέχεια  τί, ήθελα  να  βγώ  έξω  σήμερα? δε  καθόμουν  κλύτερα, σπιτάκι  μου?.

Κάτι  τέτοιες  ώρες, είναι  που  μου’ ρχεται  να  παρατήσω  τα  πάντα, κ  τη  ζωή  μου  την  ίδια  κ  να  ξαπλώσω  σ’ ένα  κρεββάτι, κ  να  μη  ξανά-σηκωθώ  ποτέ  από  εκεί, μέχρι  να  πεθάνω.

Να  μην  ακούω, κ  να  μη  βλέπω  τίποτε.

Ε, τελικά  πήγα, γυμνστήριο  μετά  από  πολύ  ώρα, κ  έκανα  γυμνστική  με  το  ζόρι.

Δεν  είχα  διάθεση, για  τίποτε  όχι, για  γυμνστική  μόνο.

Δε  ξέρω  τί, θα  γίνει  με  τη  συνήθεια  που  βρήκε, ο  Θεός? τελευταία  να  παίζει  μαντολίνο, διαρκώς  με  τα  νέυρα  μου, αλλά  έυχομαι  να  το  κόψει  και  σύντομα.

Επειδή  του  τα’ χω, πολλά  μαζεμένα  κ  δε  θα’ θελε  να  τα  ακούσει, (τα  καντήλια, μου  εννοώ  οκ?). Άι  σιχτίρι  πιάαααααα! (για  πολλοστή  φορά, βρίζω  πάλι).

Υσ- εν  τω’ μεταξύ, έχω  φρικάρει  αφόρητα  επειδή  ο  πατέρας, μου  ΔΕ  πήγε  ν’ αλλάξει  το  κντό  μου, εγώ  μόνη  μου  δε  μπορώ, να  πάω (λόγω  κντικού, πρβλήματος) κ  άγνστο  το  για  πόσο, ακόμη  θα  συνεχίσω, να  ανέχομαι  τη  τρέλλα, κ  τις  μλακίες  του  πρώην  μου.

Σκ…τά.