Άρε Ελλάδα!…
Γειάσας φίλοι, μου καλοί! το ποστάκι αυτό είναι κ πάλι, για το θέμα του στρατού καθώς αφορά την ορκμοσία του αδελφού, μου που πήγα κ είδα τη Παρ/σκεή, οκ?. Η ορκμοσία είναι, μιά πολύ ωραία τελετή που το στρτόπεδο, επιτρέπει να τη δούν οι συγγενείς, των νεόσλεκτων από κοντά, οκ? κ που είναι σαν μιά, ωραία εκδήλωση που μέσα έχει, κ άλλα πράματα. Πήγαμε εκεί, από πολύ πρωί επειδή έπρεπε να βρούμε, θέση καθώς ήταν πάαρα πολύς, κόσμος οκ?. Ε, ντάξει δεν, είχε καμία κενή όμως μιά κυρία που, είδε εμένα που είμαι αμέα, μας έδωσε μία αλλά με πολύ, ξυνίλα κ με το ζόρι όμως αλλά μας έδωσε, ευτυχώς οι γονείς μου, έκατσαν όρθιοι όμως.
Κ πολύ πίσω, εγώ είχα το ‘πρνόμιο’ ας, το πώ έτσι να είμαι πολύ μπροστά, αλλά παρ αυτά δεν ήταν κ τόσο καλό αυτό, κ θα πώ γιατί οκ?. Ε, κάτσαμε κεί, κακήν κακώς (η απόσταση από, τη πύλη έως μέσα στο στρτόπεδο είναι, τεράστια όμως ο διοικητής μας, έδωσε άδεια να μπούμε, μέχρι μέσα με το αμάξι οκ?, (εγώ, δε κάνει να πρπατάω πολύ). Βέβαια η διαδρμή, είναι πολύ ωραία είναι σάνα είσαι σε μιά, μικρή πόλη έχει δέντρα, μονπατάκια, δρομάκια, έχει διάφορα σπιτάκια που προφανώς είναι τα διάφορα, γραφεία που εξπηρετούν, τους φαντάρους έχει γκαζόν, πολύ πράσινο είναι ωραίο το μέρος πολύ ωραίο, έτσι ήταν κ εκεί που, γινε η εκδήλωση οκ??.
Εκατσα εκεί ήμουν, όμως ‘παστμένη’ ανάμεσα σε άλλους καθώς οι θέσεις, οι λιγοστές που είχαν βάλει οι αρμόδιοι εκεί, ήταν απίστευτα κοντά μετξύ τους, με απτέλεσμα να είμαστε ο ένας, πάνω στον άλλο στη κυρλεξία κ, να μην έχουμε κ πολύ ιδιαίτερη, ευκαίρια κινήσεων. Ε, ήταν σπάσιμο, νέυρων δε λέω όπως κ το ότι η, ξυνή κυρία (που έδωσε, τη θέση ντέ!), είχε ένα 5χρονο παιδί, που ήταν απίστευτα ανύσηχο δεν άκουγε δε, καθόταν καλά κ έβγαινε, συνεχώς έξω από το ειδικό σχοινάκι που έβαλαν οι αρμόδιοι κ απγόρευε, να πας πολύ κοντά, στο χώρο της τελετής ε, ενχλούσε.
(*Πρσέξτε: από τη μιά, πλευρά του δρόμου, ήταν οι φαντάροι κ από την άλλη εμείς αλλά σε μιά, απόσταση από αυτούς οκ?, οι θέσεις οι δικές μας, ήταν βλμένες αντκριστά οκ? δλδ εμείς, βλέπαμε αυτούς κ αυτοί εμάς, κ φτγμένες σαν κιόσκια που άκρη-άκρη είχανε το ειδικό, αυτό σχοινάκι που απγορέυει, να βγείς από το κιόσκι αυτό).
Κ δυστχώς αυτή, είχε θέση ακριβώς δίπλα μου, κ κτλαβαίνετε πόσο ενχλητικό ήταν, αυτό οι νεοσλεκτοι κάναν κάμποση, ώρα να βγούν κ να, μπούν σε σειρές ανλογα με την ύλη τους, το λόχο κ πολλά άλλα κ, να αρχίσει τελικά η τελετή, (πρετομασία). Ε, κάποτε βγήκαν, μπαίναν σε σειρές πολλοί μαζί ώσπου έφτιαξαν, μιά τεράστια σειρά (όπως αυτές, στις πρλάσεις), ήταν πολύ όμορφο να τους βλέπεις σε αυτό, το σχματισμό. Βέβαια δεν έβλεπες, τίποτε άλλο παρά μόνο χακί στολές, μάυρα άρβυλα, κ μάυρα σκουφιά ήταν πολύ, δύσκολο να δεις, κάτι άλλο δεν ξεχώριζες, έυκολα κ πάρα πολλά οκ??.
Μιλάμε για πάαρα, πολλούς φαντάρους τώρα έτσι? εν’ τω μεταξύ, στην απέναντι πλευρά (οι φαντάροι, ήταν ακριβώς, απέναντί μας οκ?) σε κάποια απόσταση, από μας στη μεριά, τη δικιά μας των θεατών-επσκεπτών φτάναν κάθε, φορά κ άλλοι κ άλλοι πολλοί γονείς, συγγενείς κ.λ.π που κάποτε γίναν τόσοι που δε χώραγε, να κάτσουν κ δεν είχε άλλες θέσεις πιά. Ε, κ κεί, άρχισε το πρβλημα αρχικά, τα πράματα δείχναν καλά, ε, μετά ξέσπασε μιά φλνικία, ανάμεσα σε κάτι ‘κυρίες’ να τις πώ, έτσι ‘κ γιατί να κάτσεις εσύ, κ όχι εγώ’, ‘κ έχω κ γώ παιδί, κ το καμαρώνω’ κ, άλλες τέτοιες αηδίες ε, είναι απστευτο το πόσο, ζώα μπορούν να γίνουν, οι άνθρωποι γενικά ή να περνάνε τα όρια.
Κ το πόσο, μπορεί να εξαντλούν, όλη τους τη κατινιά κ την ανωμαλία, στους άλλους γύρω τους κ κάτω από κάποιες συνθήκες, οκ? όταν άρχισε η τελετή με διάφορες, επιδείξεις ασκήσεων (ο λοχίας?, έλεγε ας πούμε στους, νεοσλεκτους να κάνουν κάποια, πράματα) ανλογα με το πού, ήταν στη σειρά αυτή που είχαν σχματίσει, οκ? (π.χ κέντρο! το κεφάλι, δεξιά! κ χαιρτισμός, στους επίσημους!), οι νεοσλεκτοι γύριζαν σε χρόνο, dt το κεφάλι ό-λοι μαζί, ταυτχρονα κ χαιρτούσαν). Κ πολλά άλλα, ήταν πολύ ωραίο είχαν μπάντα που, έπαιξε τον ύμνο, των ενόπλων δυνάμεων, τον εθνικό ύμνο κ.α, κ.α.
Κ η ορκμοσία, ήταν πολύ ωραία, όμως όπως είπα ο έλληνας δε χάνει, ποτέ την ευκαιρία να δείξει τη κατινιά του κ, τη βλαχιά του οκ? την ώρα των επιδείξεων, κάποιοι έφυγαν απ’ τις θέσεις, τους κ πήγαν μπροστά από, μας με απτέλεσμα, να μη μας αφήνουν να δούμε τίποτε, οι από πίσω φώναζαν να κάτσουν κάτω, γιατί δε βλέπαμε αυτοί, δε κάθοταν ε, έγινε ένα χάος, μερικοί φλνίκησαν άγρια κ πραλίγο να πλακωθούν, ε, ήρθε ένας, φαντάρος να βάλει τάξη αλλά, τίποτε κ μετά ήρθε ένας υψλβαθμος κ κεί, πιά αναγκστηκαν να κάτσουν κάτω, σαν άνθρωποι γιατί δε τους έπαιρνε, πιά να κάνουν αλλιώς. Ντάξει τώρα τί, να πώ αηδίασα αλήθεια, δε σέβονται τίποτε λέμεεεεεεεε!.
Μα τίποτε ούτε, το δημρχο Αυλώνος που ήταν εκεί, ούτε τον υπουργό Αμύνης ούτε κ κανένα, μιλάμε κατίνες του κερατά, φαντστήτε τώρα ένα λεφούσι, από τρελλές από τη χαρά τους, μάνες (κ από μλκία) να γκαρίζουν σαν τρελλές, να βγάζουν συνεχώς φωτό, κ άλλα τέτοια θεόπλαβα ‘νάτος!, νάτος! εκεί είναι! αυτός είναι!’ κ οι άλλοι, από πίσω να γκαρίζουν επίσης, στιγμές απείρου κάλους, που λένε ήταν για μαγντοσκόπηση!.
Παρλίγο να χαλάσουν, εντελώς τη τελετή οι ηλίθιες, π ως το κάνουμε αυτό πάντα ρε παιδιά, κ τα κάνουμε πάντα σκ…τά, θα μου πεί κανείς? πότε θα γίνουμε, επιτέλους άνθρωποι πιά?. Πότε θα μάθουμε, καλούς τρόπους? θα σνέλθουμε κάποτε??.
Ντάξει κ γώ, χαίρομαι για τον αδελφό, μου κ είμαι περήφανη γι’ αυτόν, αλλά έλεος δε πήρα κ ντουντκα, να το φωνάξω!, να το μάθει κ όοολη η Αθήνα!!!.
Πως γίναμε έτσι, ρέ μας έφαγε η ψώρα, και η επδιξιωμανία.
(*Το κλού που, λένε της ημέρας? η ‘βρσύμαντη’, δήλωση μιάς ‘κυρίας’ η οποία, είπε πως θα πρέπει να, κτργηθεί ο στρατός’ κ πως δε βλέπει, το λόγο ύπαρξής του!’ ίσως η πιό ηλίθια δήλωση, που άκουσα στη ζωή μου?, καθώς όλοι ξέρουμε καλά ότι ο στρατός, πρέ πει να υπάρχει, καθώς μας απειλούν, από εκατό μεριές (Τούρκοι, Αλβανοί κ δε συμμζέυεται οκ?), κ ότι αν αυτοί, μπούν καμιά ώρα μέσα, θα μας αφνίσουν!).
Τι να πώ, θλίψη κ απογοήτευση, τεράστια όμως. Ελλάς το μεγαλείο σου!…
